Proces autoklawizacji

Z pośród wielu dostępnych na dzisiejszym rynku materiałów budowlanych beton komórkowy stał się jednym z najczęściej wybieranych materiałów do budowy domów na świecie. Jego historia nie jest długa ale i tak zdobył zaufanie wielu inwestorów i budowniczych. Po raz pierwszy beton komórkowy został wyprodukowany w Szwecji w roku 1819. Jego wynalazcą był Anders Eriksson. W Polsce beton komórkowy pojawił się dopiero po II wojnie światowej. Wówczas firmy YTONG i SIPOREX rozpoczęły jego produkcję w kilku krajowych zakładach. Beton komórkowy znany również jako gazobeton czy suporex powstaje w procesie autoklawizacji kruszywa, spoiwa, wody i środków porotwórczych. Do wyprodukowania betonu komórkowego niezbędne są takie produkty jak: cement, wapń, drobne kruszywa takie jak mielony piasek, popioły lotne, wody oraz dodatki porotwórcze. Technologia powstawania betonu komórkowego polega na wymieszaniu wszystkich składników tworzących masę. Z masy tej po wyrośnięciu i wstępnym związaniu wykrajane są z niej bloczki. Tak powstałe bloczki z betonu komórkowego poddawane są autoklawizacji. Dzięki temu procesowi, który polega na oddziaływaniu wysokiej temperatury i wysokiego ciśnienia na materiał. gazobeton otrzymuje swoje ostateczne właściwości.
W Polsce z betonu komórkowego głównie produkowane są ścienne elementy drobnowymiarowe. Dzielą się one na płytki i bloczki. Elementy o grubości powyżej 12 cm nazywane są bloczkami natomiast płyty to te wyroby o grubości mniejszej. Dla ułatwienia montażu bloczki na krótkich bokach posiadają wypustki i wpustki, ich wysokość i szerokość zależy wyłącznie od producenta. Standardowe bloczki z betonu komórkowego mają wysokość od 20 do 24 cm, a szerokość waha się między 49 a 59cm. Gazobeton wykorzystywany jest również do produkcji takich elementów jak nadproża, części wentylacyjne a także wielkowymiarowe płyty ze zbrojonego betonu komórkowego umożliwiające wykonanie stropów, dachów i ścian w budynkach. Oferta wyrobów z betonu komórkowego na świecie jest znacznie bardziej rozbudowana i różnorodna niż w Polsce. Bloczki z betonu komórkowego umożliwiają nam postawienie zewnętrznych jednowarstwowych i wielowarstwowych. Wielkim atutem tego materiału budowlanego jest właśnie fakt iż jednowarstwowe ściany o grubości 36 cm nie wymagają dodatkowych ociepleń. W tym przypadku suporex spełnia zarówno funkcję konstrukcyjną i izolacyjną. Stosunkowo duży rozmiar pojedynczego bloczku o niewielkim ciężarze umożliwia łatwe i szybkie stawianie ścian w odróżnieniu do metod tradycyjnych. Obróbka i przycinanie wyrobów z betonu komórkowego można bez najmniejszych problemów wykonać za pomocą zwykłych narzędzi cieplarskich. Dzięki temu dużo łatwiej dopasujemy bloczki w murze. W przypadku ścian wielowarstwowych jako materiału izolacyjnego możemy użyć wełny elewacyjnej lub styropianu. Dzięki właściwością betonu komórkowego możliwe jest również postawienie ściany konstrukcyjnej z bloczków z betonu komórkowego, a na jej zewnętrzną część przyklejenie styropianu z tynkiem na welonie szklanym.